تنظیمات پنهان و پیدای ویندوز ۱۰ و ۱۱ در دستان‌تان؛ اپلیکیشن O&O ShutUp10 را همین حالا رایگان دانلود کنید

اپلیکیشن O&O ShutUp10

این روزها گجت‌های دیجیتل چنان هوشمند شده‌اند که بعد از چند ارتباط ابتدایی آدم را می‌‌شناسند و خیلی سریع در اختیار می‌گیرند.

ولی، اگر می‌خواهید این پروسه را برعکس کنید – لااقل در ویندوز ۱۰ و ۱۱، بد نیست اپلیکیشن O&O ShutUp10++ را نصب کنید.

دانلود رایگان (کمتر از ۲ میگابایت)

این اپ بیشتر از ۱۰۰ گزینه را در اختیارتان قرار می‌دهد که می‌توانید فعال/غیرفعال سازید. کار با اپلیکیشن ساده است. امکان جستجو میان تنظیمات استفاده از آنرا ساده‌تر هم ساخته.

خسارات جنگ مستقیم بالاست؛ استراتژی جدید: چطور است مورچه‌ها با همدیگر بجنگند!؟

جنگ نیابتی

تاریخِ جنگ فیل‌ها و گاومیش‌ها با تاریخِ خلقت دنیا برابری می‌کند. از روزی که زمین خلق شد و هفت آسمان، آنها همیشه با هم در جنگ بودند.a همدیگر را زخم می‌زدند، ناقص می‌کردند و می‌کُشتند – ادامه داشت؛ نسلی پس از نسل و قرنی بعد از قرن.

آنها در میدان‌های متعددی با هم نبرد می‌کردند. میدان‌های که فضای آن پر از گردو خاک و هیاهو و نعره می‌شد و زمینِ آن مملو از صدای غم‌انگیزِ ناله و عزای مورچه‌ها.

مورچه‌های زیادی جان عزیزشان را در این نبردها از دست دادند – بی هیچ دلیلی؛ تعداد زیادی زیر سُم فیل‌ها و گاومیش‌ها، بی‌شماری هم از صدای غُرش آنها.

مورچه همیشه با خود دردِدِل می‌کردند که چرا ما؟! ما که با آنها کاری نکردیم! فیل‌ها و گاومیش‌ها با هم می‌جنگند، درست؛ چرا ما قربانی می‌شویم؟ چرا ما معیوب می‌شویم، بی‌خانمان می‌شویم، چرا دوستان و اقارب ما می‌میرند؟

برای مورچه‌ها، اما همچنان هیچ افقِ روشنِ نمایان نبود، نه از دور نه از نزدیک. اما بدبختانه این فقط شروع داستان بود.

تغییری در راه بود؛ سال‌ها تجربه و قرن‌ها دانش فیل‌ها و گاومیش‌ها را هوشیار ساخته بود. در مقابل از رفتار و کردارِ مورچه‌‌ها چیزی جز حماقت نمود پیدا نمی‌کرد.

استراتژی جدید؛ جنگ نیابتی

روزی یک فیلِ هوشیار، که از جماعت فیل‌ها نمایندگی می‌کرد، پیشنهاد عجیبی را به نماینده گاومیش‌ها مطرح کرد؛ گفت: خسارات جنگِ مستقیم بالاست. می‌شود چاره‌یی دیگر سنجید: مورچه‌ها.. مورچه‌ها!

نماینده گاومیش، با اینکه دست در زنخ داشت، از فیلِ هوشیار پرسید: مورچه‌ها جماعت کاملاً جدا، متفاوت اما متحد است؛ چگونه می‌توان از آنها استفاده نمود. آنها را بین خودشان به جنگ انداخت؟

فیل گفت: با استفاده از حماقت‌شان. به این ترتیب، راندِ بعدی بختیِ مورچه‌ها از راه رسید.

بعد از آن هیچ فیلی با گاومیشی نجنگند. گروه‌های مورچه‌ها بود که به نمایندگی از دو طرفِ جنگ، می‌جنگیدند، زخم می‌خورند، می‌مُردند، یتیم می‌شدند.

حالا فیل‌ها و گاومیش‌ها در دفاتر و خانه‌های آرام، با هوای مرطوب و معتدل‌شان، قهو در دست، لَم‌داده روی کَوچ تماشا می‌کنند که چگونه گروه‌های مورچه‌ها می‌دَرند همدیگر را؛ می‌کشند و محو می‌کنند.

دنیا، حالا میدان نمایش استراتژی و هوشیاری فیل‌ها و گاومیش‌هاست و البته همچنان مملو از خاک و خون، اندوه و ناله و زجر و زخمِ مورچه‌ها.

من که این را نوشتم و تو که این را می‌خوانی – ما مورچه هستیم؛ بی‌تردید!

پاراگراف: جابه‌جایی

کودکان مهاجر افغان در کمپِ موندا، پاکستان، سال ۱۹۸۷. | تصویر: Erwin Franzen در Flickr

گویند که «جنگ اساساً بین نخبگان در قدرت و نخبگان خارج از قدرت است»؛ خواه این نخبه‌گان عضو یک کشور در سطح بین‌لملل باشد یا عضو گروهی در یک کشور.

جنگ‌های ناتمامِ افغانستان اما معمولاً میان مجاهدین و غلامان کشورهای اشغالگر به وقوع می‌پیوندند؛ صاحبان قدرت غلامان کشورهای اشغالگر حساب می‌شوند و کسانی خارج از قدرتْ مجاهد.

هر بیست سال یا کمتر، میانِ آنها جابه‌‌جایی رُخ می‌دهد. آخرین جابه‌بجایی چند هفته پیش اتفاق افتاد.

کودکان افغان در کمپ سازمان ملل برای بیجاشدگان داخلی، ولسوالی پنجوای، ولایت قندهار، ۲۰۲۱. | تصویر: جاوید تنویر برای AFP

مُردنِ پیش از بلوغ؛ درباره دشواری حفظ و مراقبت و ارتقا

فرسایش در نبود حفظ و مراقبت
تصویر توسط Kristijan Arsov در Unsplash

با خروج نظامیان ایالات متحده و سایر کشورهای عضو NATO، تعدادی از مردم افغانستان جشن گرفتند و نیز این رویداد را از طریق شبکه‌های اجتماعی تبریک گفتند؛ با مضامین مختلف، از جمله: «جای افتخار است که هیچ نیروی خارجی، دیگر در کشور وجود ندارد.»

این اولین بار نیست که مردم چنین خوشحالی می‌کنند. با خروج نیروهای شوروی از افغانستان، و قبل از آن، بریتانیا، نیز مردم جشن گرفتند و خوشحالی کردند. هنوز هم هر ساله به‌عنوان یادبود از این روزها جشن می‌گیرند.

اول قومِ من؛ افغانستان هنوز هم مثل قرن‌ها قبل

سگ‌های که به شکل گروپی قصد شکار گاو وحشی را دارند | مجموعه تلویزیونی The Hunt

قبل از دوران کشاورزی، در دوان شکار، احتمالاً انسان‌ها به شکل فردی کار می‌کردند. هیچ مرز و محدوده‌ی برای آنها تعریف نشده بود – اگر هم محدودیتی بود در حمل و نقل و جابه‌جایی بود.

گذرِ زمان شکل فعالیت انسان‌ها را متحول کرد. با آغاز عصر زراعت/کشاورزی و با توجه به مقتضیات محیط، بشر اندک اندک پی بُردند که می‌توان به شکل گروپی کار کرد؛ و از این طریق، سریع‌تر، بیشتر و بهتر به اهدافِ خود رسید.