نیمه پُر پیاله را فراموش کرده و به فکر نیمه خالی باشید

ما هیچ وقت به درجه‌ی کمال مطلق نمی‌رسیم. همیشه جایی برای پیشرفت و تکامل است. به‌شرط که ما جرئت پذیرش آن را داشته باشیم.

موجوداتی که از کاه کوه می‌سازند؛ درباره ذهنِ دلیل‌ساز ما

همانطویکه می‌دانید، ما آدم‌ها ویژگی مُلتی‌تسکینگ (انجام چند کار به صورت همزمان) را نداریم؛ مثلا: نمی‌توانم به مانند کامپیوتر همزمان هم آواز بخوانیم،‌ هم مقاله علمی نوشته کنیم، دقیقاً در همان وقت هم سیستم سردکن سی‌پی‌یو را کنترل کنیم و نیز تلاش کنیم تا فیلمی با استفاده از تمام توان اینترنت دانلود شود و البته صدها کار دیگر. به همین ترتیب، ما نمی‌توانیم به صورت همزمان هم به رزالت کسی فکر کنیم و هم به قداست او. ما قدرت این را نداریم تا در دو جهت مختلف به صورت موازی بیاندیشیم، ما انسانیم. به همین دلیل است که یکی مایند‌مپر (MinMapper) را ساخته است، دیگری لوپی (Loopy) را، یکی مدل تصمیم‌گیری اِی‌اچ‌پی را خل قکرده و دیگری هم اِی‌ان‌پی را. در نهایت همه‌ی این کارها به یک مقصد ختم می‌شوند: کاهش خطای ذهنی انسان‌ها در هنگام تجزیه و تحلیل و تصمیم‌گیری.

من به گفته‌ی تو باور دارم،‌ اما به هیچ عنوان تسلیم نمی‌شوم

ممکن است به دلیل انجام کار نیک – در نخست – کسی از ما سپاسگزاری نکند و شاید نتیجه‌ی زود‌هنگامی هم در کار نباشد. بهتر است در کنار توجه به اینکه، بسی مواردی است که مصرف منابع و سرمایه‌گذاری روی آن توصیه نمی‌شود، اما هستند اهدافی که برای تحقق آن ایستادگی در برابر کاهش انگیزه ارزشمند است.

دیتا و متادیتا؛ دو بازیگر اصلی از بازیگران عصر دیجیتال

صبح بخیر گفتن اول روز توسط فیس‌بوک از روی عشق نبوده و در دسترس قرار دادن عمومیِ قابلیت جستجوی هوشمند گوگل در میان حافظه‌ی جهانی از روی دلسوزی نیست – هرچند، بسته به نحوه‌ استفاده‌ی ما، می‌تواند برای دو طرف‌مان مفید باشد.

فضیلت‌های که از بی‌توجهی ما به حاشیه رانده می‌شوند و حاشیه‌های که برجسته می‌گردند

بسیاری از ایده‌های ناب و کسب و کارهای جوان بودند که به دلیل از دست دادن انگیزه نابود شدند. اما بودند و هستند انسان‌های که برای رسیدن به اهدافِ‌شان، کمبود انگیزه را با تلاش هوشمندانه و خستگی‌ناپذیر جبران می‌کنند.