مهارت نوشتن در محل کار

مهارت نوشتن در محل کار، مقدمه

💡 به نظر من همه می‌توانند استاد نوشتن در محل کار شوند؛ اما چرا عده‌یی اندکی واقعاً می‌شوند و بسیاری‌های دیگر نه؟! معلوم است: روش‌اش را بلد نیستند. آنچه در ادامه می‌خوانید نقشه‌راهی یادگیری مهارت نوشتن در محل کار است.

قبل از اینکه یادگیری مهارت نوشتن در محل کار را شروع کنید، احتمالاً متن‌های زیادی نوشته‌اید؛ نوشتنِ مقالات و متون برای تعقیب وظایف و پیش‌بردِ پروسه‌ی تعلیم و تحصیل در مکتب و دانشگاه و ارسال ایمیل یا نامه به دوستان، می‌تواند از جمله‌ی آن‌ها باشند.

💡 مهارت نوشتن در محل کار با سایر نوشته‌های که در زندگی تجربه کرده‌اید، یک چیزی متفاوت است. این مقاله مختصر محتوای درباره‌ی یادگیری مهارت نوشتن در محل کار ارائه می‌کند.

نوشتن یک مهارت زبانی است که در آن، فقط از طریق مقدار زیادی تمرین، می‌توانید استاد شوید.

فهرست مطالب

برای سهولت دسترسی به تمام بخش‌های نقشه‌راه، فهرست مطالب در نظر گرفته شده است. روی عنوان کلیک کنید.

مقدمه/چیست؟

یادگیری/چگونه؟

«استاد نوشتن در محل کار شوید!» اما چگونه؟ آنچه در ادامه‌ی این بخش می‌خوانید پاسخِ همین سوال است.

تفاوت‌های نوشته‌های محل کار با سایر نوشته‌ها

مهارت نوشتن در محل کار، تفاوت نوشته‌های محل کار با سایر نوشته‌ها

نوشتن در محل کار با اینکه با نوشتن در سایر زمینه‌ها از عین قواعد پیروی می‌کند، اما چند تفاوت بنیادی دارد. این تفاوت‌ها براساس عوامل مختلف ایجاد می‌شوند. از جمله:

بر اساس هدف نوشته

نوشته‌های شخصی، معمولاً روی خواسته‌های فرد تمرکز دارند. در حالی که نوشته‌های آکادمیک، در مسیر اهداف تحصیلی تنظیم می‌شوند (ساختار اصلی آنها معمولاً به‌واسطه‌ی استاد یا معلم تعیین می‌شوند).

نوشته‌های محل کار ولی، با هدف مطلع ساختن و متقاعد کردن مخاطبان تنظیم و ارائه می‌شوند. مخاطبان به کسانی گفته می‌شود که از طریق شغل‌تان با شما در ارتباط‌اند: مدیران، کارمندان، مشتریان و سایرین.

بر اساس مخاطب نوشته

نوشته‌های شخصی اکثراً درباره خود فرد است یا درباره روابط شخصی‌اش. نوشته‌های آکادمیک بیشتر روی نظریات و گفته‌های کلی، دقیق و در عین حال انتزاعی تمرکز دارد.

نوشته‌های محل کار اما، حتی‌الامکان «واضح»، «صریح» و «دقیق» تنظیم می‌شوند. این سه کلمه را دوباره بخوانید؛ به دقت!

بر اساس شیوه/سبک نگارش

سبک این سه نوع نوشته نیز از همدیگر تفاوت دارد: نوشته‌های شخصی بیشتر غیر رسمی‌اند و نوشته‌های آکادمیک بیشتر رسمی.

درحالی‌که نوشته‌های محل کار غالباً نیمه‌رسمی، ولی حرفه‌یی و مودبانه ترتیب و تنظیم می‌شوند.

بر اساس ساختار

نوعیت کلمات و جملاتی که در نوشته‌های مختلف استفاده می‌شوند،‌ نیز متفاوت‌اند.

در نوشته‌های شخصی قواعد و قوانینی در نظر گرفته نشده است. نوشته‌های آکادمیک غالباً دارای لغات مغلق (علمی و دقیق)، جملات طولانی، و معمولاً درباره شخص سوم است.

نوشته‌های محل کار ولی، ساده است. تعداد زیادی صفت، قید و یا لغات مغلق را در آنها پیدا نمی‌توانیم. همچنان، این نوشته‌ها محدود به شخص سوم نمی‌ماند؛ می‌تواند از جانب شخص اول نیز باشد.

تیز تاثیر اصول و استندردهای اداره

علاوه بر تفاوت‌های که گفته شد، ممکن قواعد، قوانین و استندردهای خاصی از طرف اداره و شرکت در جهت تولید و تنظیم نوشته‌ها اعمال شود که نباید از آنها غافل بود.


انواع نوشته‌های محل کار

مهارت نوشتن در محل کار، انواع نوشته‌ها

نوشته‌های محل کار نه‌تنها با سایر نوشته‌ها تفاوت دارد، بلکه در درون خود نیز دارای انواع و اقسام مختلف است. درباره‌ی هر یک از آنها مختصر توضیحات داده‌ام.

یک تبلیغ/اعلان نوعِ از بازاریابی است که از طریق آن، شرکت یا اداره درباره محصول، رویداد، یا خدماتش به مشتری (مخاطب) معلومات می‌دهد.

💡 شرکت‌ها به کمک تبلیغ، علاقه‌مندی مردم را برمی‌انگیزانند، تا آنها را ترغیب به انجامِ کاری کنند که می‌خواهند؛ مثلاً: اشتراک در سمیناری یا خرید یک محصول.

در تبلیغات، همیشه روی نقاط مثبت محصولات، فرصت‌ها و مفادهای تمرکز می‌شوند که مشتری با خریدن و یا استفاده از آن‌ها بدست می‌آورد.

مهارت نوشتن در محل کار، تبلیغ و اعلان

تبلیغات انواع مختلف دارد. تبلیغات رسانه‌یی یکی از معمول‌ترین آنهاست. این نوع تبلیغات از طریق تلویزیون، رادیو یا اینترنت پخش می‌شوند.

نوشته‌های متحرک در زیرنویس تلویزیون، ویدیوهای کوتاه بین برنامه‌ها تلویزیونی، فایل‌های صوتی کوتاه در رادیو، ویدیوهای نسبتاً طولانی در یوتیوب و سایر وبسایت‌ها انواع تبلیغات رسانه‌یی را می‌سازد.

تبلیغات چاپی یکی دیگر از انواع معمول تبلیغات است. فلایر، بروشور و دفتر انواع تبلیغات چاپی را می‌سازند. مخاطب این نوع تبلیغات فرد است.

شرکت‌ها همچنان می‌توانند فعالیت تبلیغاتی شان را از طریق روزنامه و مجله نیز انجام دهند. رویدادها معمولاً از طریق پوستر تبلیغ می‌شوند.

برای هدف قرار دادن مجموعه‌ی بزرگ از مردم در تبلیغات، شرکت‌ها از بیلبوردهای کلان نیز استفاده می‌کنند.

ایمیل/نامه الکترونیکی (Email)

یک ایمیل، به انگلیسی email، کوتاه‌شده‌ی electronic mail، نوعِ ارتباط سریع است که به تقعیبِ پیشرفت تکنالوژی معلوماتی به سرعت رواج پیدا کرد؛ و با دردسترس قرارگرفتن اینترنت خیلی زود در سطح جهان گسترش یافت.

💡 ایمیل، با مزیت‌های زیادی که داشت، به سرعت جای بخشِ قابل‌توجهِ مکاتبات کاغذی را گرفت.

یکی از مزیت‌های برجسته آن ارسال لحظه‌یی است. از دیگر مزیت‌های آن می‌تواند از پیوست کردن (attach) انواع تصاویر و فایل‌ها به آن اشاره کرد.

هزینه ارسال ایمیل نظر به فاصله تغییر نمی‌کند، اگر هم کسی بخواهد یک ایمیل را به چند نفر ارسال کند نیز، هزینه‌ی اضافی ندارد.

وجود این مزیت‌ها باعث شد تا ایمیل در محیط کار به صورت وسیع استفاده می‌شود.

مهارت نوشتن در محل کار، ایمیل

بسته به محیط و نوعیت رابطه‌تان با گیرنده، ایمیل‌های ارسالی می توانند در طیف وسیع از رسمی تا غیر رسمی باشند.

ایمیل‌های که به دوست یا یک همکار می‌فرستید، ممکن بسیار صمیمانه ( به معنی: خودمانی) باشد؛ درحالی‌که ایمیل ارسالی به مدیر و یا مکاتبات بین شرکت‌ها دارای لحن رسمی است.

محتوای ایمیل از دو بخش عمده تشکیل شده است: ۱. عنوان (title)؛ و ۲. بدنه (body).

💡 عنوان ایمیل دقیق و مختصر نوشته می‌شود و از اهمیت بالای برخوردار است. زیرا گیرنده، ایمیل‌های دریافتی خود را براساس آن اولویت‌بندی می‌کند.

برای فراگیری مهارت نوشتن در محل کار فهمیدن ایمیل، نحوه ارسال، دریافت و آرشیف، و دانش نوشتن آن ضروری است. در این باره چند درس مستقل تولید خواهم کرد.

مکتوب (Letter)

یک مکتوب شکلی از ارتباط است که از قرن‌ها بدینسو از آن استفاده شده است. مکتوب، به ویژه در ارتباطات رسمی و تجارتی، هنوز معمول است. دلیل اصلی این محبوبیت قابلیتِ ایجاد، تکثیر، ثبت و آرشیف فزیکی آن می‌باشد.

مکتوب‌ها معمولاً پیش از ارسال پاکت می‌شوند. نوشتن آدرس در روی پاکت و زدن مُهر/تاپه‌ جهت اعتباردهی از الزاماتِ دیگر در مکاتبات مکتوبی است.

مکتوب‌ها در اکثر کشورها غالباً از طریق شرکت‌های پُستی ارسال/دریافت می‌گردند. ارسال مکتوب از این طریق تا رسیدن به گیرنده ممکن چند روز طول بکشد. به همین دلیل یا دلایل دیگر، افراد و اداره‌ها ممکن مکتوب‌ها را به صورت دستی (شخصی) نیز ارسال کنند.

مکتوب‌ها معمولاً برای مکاتبات رسمی استفاده می‌شوند.

انواع مختلف مکتوب وجود دارد که به صورت کلی می‌توان آنها را به دو نوع رسمی و غیر رسمی تقسیم کرد.

مکتوب‌های رسمی معمولاً برای اهداف رسمی، بین دو شرکت و یا دو فرد که وظیفه مهم دارد، تبادله می‌شوند. اکنون، مکتوب‌های رسمی معمولاً تایپ، چاپ و قبل از ارسال به واسطه‌ی فرسنتده امضا می‌شوند.

مکتوب‌های غیررسمی میان کسانی تبادله می‌شوند که روابط خیلی خودمانی دارد؛ مانند دو دوست، اعضای فامیل و غیره.

این نوع مکتوب‌ها نیز چاپ می‌شوند و یا اینکه با دست نوشته می‌شوند تا ارتباط صمیمی‌تر را نشان دهند. به دلایل که گفته شد، افرادی هم به‌جای ایمیل، هنوز از مکتوب استفاده می‌کنند.

یادداشت/شرکتنامه (Memo)

یک یاداشت یا شرکتنامه، به انگلیسی memo (اختصارشده‌ی memorandum) نوعی از مکاتبه است که اصولاً به‌شکل درون‌دفتری انجام می‌شود. شرکتنامه‌ها همیشه رسمی، مختصر و موضوع‌محور اند.

در شرکتنامه (یادداشت) همیشه یک یا چند گیرنده وجود دارد.

مکاتباتِ از این طریق می‌تواند برای چندین هدف انجام شوند. به عنوان نمونه، یک مدیر ممکن به کارمندان‌اش یک یادداشتی بفرستد که معلومات تازه‌ی درباره آخرین تغییرات شرکت ارائه می‌کند.

یادداشت‌نویسی نیز از جمله مهارت نوشتن در محل کار است.

یادداشت‌ها همیشه امرمحور نیست. یک memo ممکن با اشاره به مشکلی، درخواست یافتن راه‌حل را از کامندان داشته باشد. یادداشت دیگر ممکن درخواست آمادگی برای رفتن به یک رویداد را توضیح دهد. همچنان به‌وسیله‌ی یادداشت می‌توان از کامندان خواست که میزانِ رضایت‌شان از محیط کار را ثبت کند.

از زمانی که یادداشت‌ها برای ارتباط موثر استفاده شده‌اند، مختصر بودن یکی از ویژگی‌های جدانشدنی آن است.

یادداشت‌ها نام و عنوانِ گیرنده را دارد (مثلاً انجنیر علی کریمی). به دلیل درون‌شرکتی بودن یادداشت‌ها، در آن‌ها آدرس ذکر نمی‌شوند؛ مگر اینکه برای ارتباط بیرون از شرکت باشد. تاریخ صدور، نام صادرکننده و عنوان یادداشت همیشه ضروری است.

صورت جلسه/مینوت جلسه (Minutes of meeting)

یک صورت جلسه جریان ملاقات‌های رسمی را ثبت می‌کند.

این سند معمولاً بواسطه یکی از شرکت‌کنندگان – اغلباً منشی جلسه – بر اساس ترتیب زمانی ثبت می‌شود؛ دقت داشته باشد: ترتیب زمانی مهم است.

صورت جلسه – که به صورت غیررسمی به آن مینوت جلسه نیز می‌گویند – در اولین فرصتِ بعد از ختم جلسه به شکل یک سند ساختاریافته تبدیل می‌شود؛ پیش از اینکه دیر شود و جریان جلسه از یاد منشی برود.

مینوت اُف میتینگ همیشه لیست کامل نام شرکت‌کننده‌ها را دارد. اگر جسله مشورتی باشد، نام کسانی که حاضرند، افرادی که غایب‌اند و افرادی که از جریان جلسه خارج شده‌اند نیز، در صورت جلسه ثبت می‌شوند. همچنان، ذکر این نکته که حدنصاب (تعداد اعضا) چند بوده نیز الزامی است.

ترتیب زمانی در نوشته‌های محل کار ضروری است.

علاوه بر این‌ها، دستور جلسه (Agenda)، مسایل مطرح‌شده، پاسخ‌ها و گفتگوهای که به شکل منسجم پیرامون مسائل شکل گرفته نیز شامل صورت جلسه می‌شوند.

اگر هم گفتگوی خارج از دستور جلسه انجام می‌شود باید شامل مینوت شوند.

در جریان مرور بر جلسه، مینوت جلسه بواسطه نویسنده‌ی آن به شکل واضح و کامل خوانده می‌شود، تا تمام اعضا از کارهای که به آنها سپرده شده و نیز، از تاریخ بعدی جلسه مطلع شوند.

خبرنامه (Newsletter)

خبرنامه، اصطلاحاً newsletter، یک مهارت نوشتن در محل کار است که یادگیری آن مزیت رقابتی زیادی به همراه می‌آورد. خبرنامه معلوماتِ دوره‌یی است که به‌واسطه شرکت‌ها، ادارات و حتی مکاتب و دانشگاه‌ها نشر می‌شود.

💡 خبرنامه‌ها معمولاً به تک تکِ افرادی ارسال می‌شود که از قبل عضویت آن را دریافت کرده باشند؛ یا اصطلاحاً (subscribe نموده‌اند).

توزیع پُستی (بعد از چاپ) و ارسال از طریق ایمیل، راه‌های پخش خبرنامه‌ها را می‌سازند.

یک خبرنامه به صورت عموم اخبار شرکت یا اداره را شامل می‌شود که هدف از آن، مطلع ساختن تمام اعضا از آخرین تغییرات و تحولات آن اداره است؛ اما خبرنامه‌ها همیشه محدود به اخبار نیست.

خبرنامه‌ها معمولاً برای اطلاع‌رسانی از آخرین تحولات شرکت استفاده می‌شود.

محتوای خبرنامه ممکن به‌واسطه‌ی کارمندان اداره و یا مشترکین خبرنامه تولید شود. این کار کمک می‌کند تا مشترکین نیز بتوانند استعدادهایشان را به نمایش بگذارند که در نهایت، منجر به شکل‌گیری محیط سالم و روابط حسنه میان اعضای اداره می‌شود.

فارمتِ خاصی برای خبرنامه در نظر گرفته نشده است. خلاقیت چیزی است که در خلق قالب (فارمت) دارد بیشترین تأثیر دارد.

خبرنامه فقط به محتوای متنی خلاصه نمی‌شود. استفاده از رنگ، طرح‌های هنری و تصاویر مرتبط می‌تواند خبرنامه‌ها را جذاب‌تر، خواندتی‌تر و زیباتر سازد.

اطلاعیه/آگهی (Notice)

اطلاعیه یا آگهی نوعِ از مکاتبه است که برای اهداف رسمی استفاده می‌شود.

اطلاعیه ممکن به‌واسطه یک شخص یا عضو از اداره صادر شود تا دیگران را از چیزی مهمی آگاه سازد؛ مثل یک رویداد، آخرین مهلت (deadline)، و یا تغییرات در یک فعالیت بالفعل (فعال).

💡 بر خلاف یادداشت یا شرکتنامه (memo)، مخاطبِ یک اطلاعیه گروپی از آدم‌ها است نه یک فرد خاص. البته باید به یاد داشته باشید که اطلاعیه به افراد توزیع نی‌شود؛ بلکه در عوض، آن ‌را در جایی که اکثریتِ مخاطبان به آن دسترسی دارند، نصب می‌کنند.

اداره‌ها معمولاً جایی مشخصی را برای نصب اطلاعیه‌ها در نظر می‌گیرند که به آن تخته اعلانات (notice board) می‌گویند.

یک اطلاعیه همیشه تاریخ صدور دارد.

یک اعلان (اطلاعیه) حتی‌الامکان کوتاه ولی صریح نوشته می‌شود، طوریکه از یک صفحه تجاوز نکند. به‌منظور جلب توجه مخاطبان، در قسمت عنوان آن به شکل بزرگ و تیره «اطلاعیه» نوشته می‌کنند. زیر این عنوان تاریخ صدور اطلاعیه ثبت می‌شود.

اطلاعیه باید واضح باشد و در آن نباید هیچ حزئیاتِ ضروری از قلم جا افتاده باشد.

به عنوان نمونه، اگر اطلاعیه درباره یک رویداد باشد، نام رویداد، تاریخ، زمان و مکان آن، اسم سازمان‌دهنده (organizer) ضروری است. ممکن اطلاعات تماس و سایر جزئياتِ مرتبط با رویداد نیز دکر شود.

یک اطلاعیه «همیشه» به‌واسطه شخص صادرکننده امضا می‌شود.

پروپوزل/طرح پیشنهادی (Proposal)

یک پروپوزل، پیشنهاد کردنِ یک ارزش روی کاغذ (سند) است؛ و توضیح می‌دهد:

  • چی محصول و سرویسی برای ارائه دارید که بازار (مشتری) به آن ضرورت دارد، و یا
  • با کدام راهکار جدید مشکل موجوده، روش فعلی تولید محصول و یا ارائه سرویس را بهتر از قبل حل کرده می‌توانید.

با توضیح دیگر، یک پروپوزل، سندی است که تمام جزئیات ضروری یک پلان و یا یک ایده (idea) را به شکل خلاصه و ساختاریافته ارائه می‌کند.

پروپوزل، همیشه یک ارائه دهنده دارد و یک دریافت‌کننده. ارائه کننده طرح یا پلان دارد و دریافت‌کننده با توجه به پالیسی‌ها و منافع خود پروپوزل را می‌تواند رد یا برای پیشبرد مراحل بعدی تأیید می‌کند.

هریکی از طرف‌های پروپوزل می‌تواند اشخاص حقیقی یا حقوقی (سازمان) باشد.

پروزل ایده‌پرداز را با سرمایه‌گذار و مشتری وصل می‌کند.

پروپوزل از آن نوع مهارت نوشتن در محل کار است که لازم نیست همه به شکل حرفه‌یی بداند. اما سردرآوردن از آن برای همه توصیه می‌شود.

به صورت کلی، یک پروپوزل با لست جامع از نیازمندی‌ها، ضروریات یا مشکلات مشتری آماده می‌شود ، طوری‌که مشتری بعد از خواندن پروپوزل مطمئن شود شرکت (ارائه‌دهنده) او را به صورت واضح و کامل درک کرده است.‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

بعد توضیح کامل ضرویارت/مشکلاتِ مشتری/مخاطب به گیرنده‌ی پروپوزل، راه‌حل‌ها جستجو، تهیه، تنظیم و ثبت می‌شود. در ادامه‌ی راه‌حل‌ها و تدابیر، پروپوزل باید بخشی داشته باشد که در آن از مزایای این راه‌حل‌ها برای گیرنده (تمویل‌کننده‌ی)‌ پروپوزل گفته شده باشد.

بخشی از پروزل که به «مزیت‌های راه‌حل‌ها» برای تمویل‌کننده می‌پردازد، بسیار مهم است. چون مخاطب پروپوزل، اگر نداند که طرح پیشنهادی چی نفعی برایش دارد، احتمال دارد در همان نگاه اول آن را رد کند.

در اخیر، هزینه های انجام این راه‌حل ذکر می‌شوند.

اگر بخش‌های قبلی پروپوزل توانسته باشد مخاطب آن را به سمت پذیرش سوق دهد، احتمال بیشتری به عقد قرارداد وجود دارد، حتی و اگر هزینه‌های اندکی بیشتر از بودجه باشد.

گزارش کار/راپور (Report)

یک گزارش یا راپور سندی است که با اهدافِ خاص درباره‌ی یک موضوع خاص آماده می‌شود. می‌توان درباره موضوعات زیادی گزارش نوشت؛ مثلا: درباره یک پروژه تحقیقی، یک رویداد، درباره یک حادثه و غیره.

در محل کار، یک مدیر ممکن از کامندش بخواهد تا درباره یک کار گزارش آماده کند؛ به‌عنوان مثال: گزارش ماهانه فروش، یا گزارشی درباره‌ پیشرفت پروژه و یا آخرین کاری که تکمیل شده است.

راپور معمولاً به شکل خلاصه با فهرست کردن تمام محتویات آن آغاز می‌شود تا هرکسی بتواند با یک مرور کوتاه بفهمد که گزارش درباره چی است (این را خلاصه اجرایی می‌گویند).

محتوای اصلی گزارش همیشه به شکل بسیار مرتب تنظیم می‌شود، تا هرکسی بفهمد که کدام موضوع و کدام محتوا در کجای سند قرار دارد. این کار از طریق به‌کارگیری عناوین و زیرعناوین (و معمولاً همراه با شماره‌گذاری) ممکن می‌شود.

نوشتن خبرنامه در محل کار

برخلاف سایر نوشته‌های محل کار، گزارش‌ها ممکن کلمات تخنیکی زیاد و اصطلاحات علمیِ خاص و مرتبط با نوع فعالیت و محل کار داشته باشند. این نوع مکاتبه، علاوه بر متن، می‌تواند حاوی تصاویر، شکل‌ها و گراف‌ها (نمودار) باشد تا دیتا را به‌شکل کامل و جامع ثبت کند.

بعد از جمع‌بندی گزارش، اگر پیشنهادی از طرف نویسنده‌ی آن وجود دارد، می‌توانند در آن ضمیه شود.

نکته‌ی مهم دیگر در گزارش‌نویسی این است که هر گزارش در انتهای خود بخشی دارد که در آن لیست از منابع ثبت می‌شوند؛ تا خواننده بتواند بنا بر ضرورت، یا برای معلومات بیشتر به آن‌ها رجوع کند.


چگونه مهارت نوشتن در محل کار را ارتقا دهم؟

مهارت نوشتن در محل کار، چگونه؟

عناوین ذیل مهارت‌های فرعیِ را شامل می‌شود که یادیگری آن مثل قطعات یک پازل مهارت نوشتن در محل کار را در شما تکمیل می‌کند. برای مطالعه کامل نوشته می‌توانید روی «بیشتر بخوانید» ضربه بزنید. این دکمه در آخر هر بخش آورده شده است.

تحقیق در محل کار

به دلیل تفاوت‌های اساسی میان نوشته‌های محل کار با سایر نوشته‌ها اولین چیزی که برای فراگیری این مهارت پیشنهاد می‌شود، یادگیری تحقیق در محل کار است.

مطالعه بیشتر


(i) این مقاله به مرور ویرایش و تکمیل می‌شود.


دیزاین زنگار در بخش دیزاین آرت‌ورک‌های این مطلب با ما همکار بوده است. (روی عکس کلیک کنید).

منابع:

1. Workplace Writing: A Handbook for Common Workplace Genres
and Professional Writing ()

2. Knudge.me, Android app (i)

سایر نقشه‌راه‌ها:

گفتگو کنید

6 نظر

  1. علامه عزیز!
    مطلب بسیار ارزشمندی بود. بیشک مهارت نوشتن در محل کار، برای کارمندان و مدیران نیاز مبرم محسوب می‌شود. این مطلب کمک زیادی میکنه، در جهت تسلط به این مهارت.
    از خواندن این مقاله آموزنده بسیار لذت بردم و امیدوارم بیشتر و بیشتر برای مان بنویسی.

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *