شبکه‌سازی؛ راهکار پیچیده اما ثابت‌شده برای پیشرفت و موفقیت در دنیایی متصل امروز

پُل‌های پیشرفت را با شبکه‌سازی فردی بسازید.

تصویر: توسط Klaus Vedfelt در Getty Images.

طالبان در سال ۱۹۹۶ م.، به آن اندازه از خاک افغانستان را تصرف کرده بودند که دولت خود را اعلام کنند. از دولت اول طالبان ۵ سال نگذشته بود که با حمله‌ی ایالات متحده و همکاری ائتلاف شمال و سایر گروپ‌های ذی‌نفع از میان برداشته شد.

تحلیلگران، علاوه بر حادثه‌ی ۱۱ سپتامبر، علت‌های زیادی را فهرست کردند که باعث شد تا دولت اول طالبان سقوط کنند؛ در این میان، ناتوانی در برقرای ارتباط و تقویت همکاری با جامعه‌ی جهانی یکی علت‌های مهم و مؤثر به حساب می‌آید.

طالبان حالا بعد از ۲۰ سال، برای بار دوم بر خاک افغانستان مسلط شده و کابینه‌ی موقت دولت دوم‌شان اعلام کردند. از سخنان مسئولین بلندرتبه‌ی آن چنین استنباط می‌شود که پس از کسب اعتبار از جانب مردم افغانستان، اولویت دوم شان برقراری ارتباط دپلماتیک با سایر ملل جهان است.

آنها به صراحت گفتند که حتی با ایالات متحده – که بزرگ‌ترین دشمن و طرف جنگی‌شان در ۲۰ سال اخیر بوده، نیز خواهان برقراری و تداوم ارتباط دپلماتیک‌اند.

در یک نتیجه‌گیری سطحی و سریع می‌توان گفت طالبان از گذشته درس گرفتند، هوشیار شدند و درک کردند که برای حفظ پایداری حکومت‌شان توجه به پُل‌ها به‌جای دیوار اهمیت حیاتی دارند. آنها ادعا دارند که می‌خواهند با جهان متصل باشند؛ ظاهراً به قیمتِ کنار آمدن با خواسته‌‌ها و طرزفکرهای بنیادی‌شان.

این مقدمه‌ی کوتاه را بهانه کردم تا بگویم: با آنکه، تعمیم روابط میان دولت‌ها به روابط میان سازمان‌ها و ارتباطات بین‌الفردی شاید کار چندان قابل قبول نباشد؛ اهمیت ایجاد رابطه اما برای رشد، تعالی و ترقی، چیزی است که به حیاتی بودنِ آن اتفاق نظر کلی وجود دارد.

در شبکه‌سازی فردی به هر فرد یک گِره (Node) می‌گویند.

اهمیتِ بودن در شبکه‌ی قدرتمند، به آدم توانایی و پوتانسیل پیشرفت سریع و پایدار را فراهم می‌کند. ایجاد یک رابطه بین دو گِره (node) در حقیقت پُلی می‌شود که دولت‌ها، شرکت‌ها و آدم‌ها را سریع‌تر و سهل‌تر به اهداف گروهی و فردی‌شان را می‌رساند.

نحوه مدیریت تهدیدها و فرصت‌ها، رسیدن به منافع گروپی یا فردی معمولاً از قدرتِ شبکه اثر می‌پذیرد. اگر می‌خواهیم شغل بیابیم، کاروبار خود را توسعه دهیم و حتی در یک زمینه‌ی کوچک و ظاهراً بی‌اهیمت، مثلاً دسترسی به اطلاعات موثق و دست اول در داخل اداره / سازمان، ما به شبکه‌ی از دوستان و آشنایان ضرورت داریم.

تعدادی از شبکه‌های بین‌الفردی به شکل ارثی به افراد می‌رسد. آدم‌ها به‌عنوان یک گره شامل شبکه‌یی می‌شود که قبلاً فامیل‌شان در آن عضو بوده است. اما این بدان معنی نیست شبکه‌سازی به شکل هدفمند و مدیریت‌شده در قالب یک پروژه و پروسه قابل یادگیری و تطبیق نیست.

 بی‌تردید اولین مولفه‌ی اساسی در ایجاد روابط قدرتمند ظاهر شدن به شکل یک گِره توانا است. وزن علمی و مهارتی ما در ترکیب با هنر متقاعدسازی و رفتار حرفه‌یی باید به‌اندازه‌ی کافی قوی باشد تا به یک شبکه راهِ‌مان دهد.

داشتنِ مهارت یکی از پیشنیازهای اساسی در شبکه‌سازی فردی است.

در کنار این مولفه تعداد تکنیک‌ها و رهنمودهای هم وجود دارد که منجر به تسریع و تسهیل پروسه‌ی شبکه‌سازی فردی هدفمند و مدیریت‌شده می‌شوند.

من قبلاً در رابطه با شبکه‌سازی فردی به شکل پراکنده مطالعه داشتم. آنچه را که یادداشت کرده و خلاصه نویسی نموده‌ام، با کمی تغییرات، اضافات و اصلاحات در نوشته‌های بعدی نشر خواهم نمود؛ تا در پهلوی رهاییِ هرچند کوتاه از اخبار سیاسی و خلاصی از سردرگمی ذهنی حاکم در این روزها، چیزی هم در کنار یک دیگر یاد بگیریم.

بیشتر مطالب بعدی مرتبط با این موضوع براساس «The Complete Personal Networking Course» در Udemy خواهند بود؛ که مطالعات پراکنده در سطح وب و تجربیات شخصی من نیز با آن ترکیب شده‌‌اند.


💬 «زکات علم نشر آن است.» نظریات و تجربیات‌تان به غنای بیشتر این نوشته‌ها خواهد افزود. دیدگاه‌تان را بنویسید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *